แย่แล้วครับ...

posted on 14 Nov 2011 20:46 by gorsit
แย่แล้วครับ..ชิบหายแล้วครับ...
 
 
น้ำท่วมกรุงเทพและปริมณฑลครับ!!~!~!~!~""
......
(เสียงโห่...สลับเสียงขว้างเกิบ...)

.
.....
...
.
มู๊ดนี้เซ็งใช่มั๊ยครับ....หนีน้ำ... เบื่องาน..โบกสิบล้อ...รออาหาร...ต้านผู้นำ....ทำแอ๊บแบ๊ว.....
เราจะข้ามผู้นำงี่เง่านี่ไปก่อนนะครับ...
.
ย้อนไปเมื่อสามสัปปะดาก่อน....
นอนไม่หลับ....มุดหัวลงไปดูในท่อ....ออกไปเล่นกองทราย....เล่นเป็นตัวบีเวอร์แข่งกันสร้างเขื่อนกับเพื่อนที่เพิ่งรู้จักกันในยามอาทิตย์อัสดงสองชั่วโมงก่อนหน้า....ชั่วอึดใจมาม่าสุกเราก็สนิทกัน...
.
ชื่อแม่งยังไม่รู้จักเลย  บ้านช่องอยู่ไหนลูกใครก็ไม่รู้....
นั่นเป็นเพราะว่าข้าพเจ้าและเหล่าสหาย ทนนอนอยู่กับบ้านไม่ได้ต่างหาก ไม่ได้อยากรู้จักใครเพิ่มเลย...แต่ก็ได้ออกมาเล่นทรายจนดึกจนดื่นทุกคืน....
เล่นอยู่สี่คืนจึงรู้สึกเบื่อ...จะไปแพ็คของที่ดอนเมืองก็....อย่าไปพูดถึงมันเลย....
.
หาอย่างอื่นทำ....
.
ตุนอาหาร....
ไปฟูดแลนด์แข่งกันหยิบอาหาร แย่งกันช็อป ไข่ บะหมี่ โซบะ กล้วยตาก ไส้กรอก ทิชชู ซ้อสมะเขือเทศ ช็อกโกแล็ต....นมกล่อง น้ำดื่ม .....
.
นึกขึ้นได้..
.
ว๊าก...นี่กูมาทำเหี้ยไรที่นี่ตอนตีสองวะ....
.
โอไม่ไม่ไม่ไม่...เราต้องมีสติ ใช่ ใช่  รีบไปจ่ายตังก่อนแล้วค่อยคิด.....เดินออกมา...นึกขึ้นได้...
.
ว๊าก...
 
 นี่กูจ่ายตังไปแล้วเหรอเนี่ย...เชี่ยเอ๊ยยย....กูซื้อของเหล่านี้มาทำเกลือไรวะตั้งเกือบพัน...แล้วนี่จะใช้เวลากี่ทศวรรษวะเนี่ยถึงจะกินหมด..
.
.
แล้วนี่เมื่อไหร่มึงจะม๊า.....กูนอนดึกตื่นเช้ามาอาทิตย์นึงละ...มึงบอกจามามิใช่รึ....กูรอนะโว้ย มึงจะมาเมื่อไหร่ จะมาค้างบ้านกูกี่คืน กูเตรียมไว้หมดแล้ว.....
.
กั้นกำแพงปูนตุนกระสอบทราย....อุดท่อ...ตัดไฟ...
.
หิ้ววววว....
.
.....
เราต้องไม่ตระหนก....
.
หึ หึ หึ....
นั่นคือเรื่องราวของชายหนุ่มที่กำลังแพนิคกับเรื่องไร้สาระเมื่อเดือนที่แล้วครับ.....
ซึ่งตอนนี้หัวแม่ตีนและกะจู๋ของเค้าอยู่ในน้ำเรียบร้อยแล้วหล่ะ....
.
บนความโชคร้าย...
..
..
โชคดีที่เรามีผู้นำที่ฉลาด...
ฉลาดระดับที่พอจะแยกลักษณะทางกายภาพภายนอกระหว่างไข่เป็ดและไข่ไก่ออก....
 
 
 
เชี่ยเอ๊ยยย!~!~....
อีโปรโตซัว...
กูจะรอดมัยเนี่ย....

ตีสี่ที่น่ากลัว...

posted on 09 Sep 2011 02:16 by gorsit
นี่ก็........ตีสองกว่าแล้ว....
 
พรุ่งนี้ต้อง...เอ่อ...วันนี้ต้องออกแต่ตีสี่เผื่อไปออฟฟิศ...เพื่อไปขึ้นรถตู้ย้อนกลับมาแถวบ้าน..เพื่อไปแถวมวกเหล็ก...เพื่อไปทำงานบางอย่าง...เพื่อที่จะได้มีเงินใช้...เพื่อที่จะได้อยู่ในสังคมนี้ได้...
 
เลยนอนไม่หลับ...
 
ปิดไฟ..
 
ล้มตัวลงนอน...
 
หลับตา...
 
....
 
(......)
 
ลืมตา....
 
(.....)....
 
.....
 
หลับตา....
 
.....
 
ลืมตา...
 
เปิดไฟ...
 
ลุกขึ้นมา.....กังวล....พารานอยด์กลัวไม่ตื่น....
 
เชี่ย...ไม่ต้องนอนแม่งแล้วดีกว่า.....สมน้ำหน้าตัวเอง...วันนี้ตื่นโคตรสายเลย...ครั้นจะกินยานอนหลับก็กลัวไม่ตื่น...ทรมานที่สุด...จำได้ว่าเคยเขียนเรื่องนอนไม่หลับไปแล้วสามสี่ครั้ง...มันทรมานมากเลยนะ..
 
สงสัยเราจะคิดเรื่องอะไรอยู่เบื้องลึก...สมองเลยปล่อยกระแสไฟฟ้ามายังไขสันหลังเราตลอดเวลาเป็นพักพัก...ทำให้เราขยับต้วลับตาลืมตาอยู่อย่างนี้...อันที่จริงข้าอาจจะหงุดหงิดกับเรื่องที่เพิ่งจะเิกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา...
 
หยิบโทรศัพท์....กด...
 
 
กด...
 
 
โทรหาใครตอนนี้แม่งคงโดนด่าเอา...
 
 
สงสัยไอ้เครปที่กินไปที่ฟิวเจ้อร์เมื่อเย็น...คนขายมันผสมไข่นกฮูกกับนมแม่ค้างคาวไปรึเปล่าวะ
ยิ่งใกล้ตีสี่ยิ่งกลัว...กลัวสิ่งที่มองไม่เห็น...และยังไม่เกิดขึ้น...
 
 
......
 
พูดถึงของกิน...
 
เฮ้อ....นอนไม่หลับมันทำให้หิวนะโว้ย....ไอ้อ้วนเอ๊ย.....
 
เฮ้อ....
 
ยิ่งใกล้ตีสี่ยิ่งกลัว....
 
 
ใกล้เข้ามาแล้ว...มาซะทีซิ
 
มาเอาร่างข้าไปซะที....
 

หมวยพากิน

posted on 06 Sep 2011 16:22 by gorsit
ในที่สุดก้ได้เจอกับเธออีก...
 
วันนี้มันสวยดีนะ...ในวินาทีแรกที่เห็น...อยากเดินเข้าไป เอ่ยปากชม...
 
"สวยดีนะวันนี้"
 
.กระโปรงสีครีม...เสื้อลูกไม้สีเขียวเขียวฟ้าฟ้า...ผมทรงใหม่ที่คล้ายอันเดิม...รองเท้าคัตชูส์คู่เล็กเล็กเหมาะกับตีนเล็กเล็กของมัน....แอบหวานนะไอ้หมวย...แต่ไอ้ความปากหนักของเรา...เขิน...ทำให้เราพลาดที่จะทำอะไรพูดอะไรหลายหลายอย่าง...ทั้งที่มันควรจะถูกทำ...น้องมันคงจะดีใจและรู้สึกดีดีบ้าง...และเป็นการลบล้างความผิดที่เคยงี่เง่าไปเม้นต์มันว่าโคตรซิ้ม...เวร...ปากกูนี่...
ผ่านไปแล้วช่างมันเถิด....หาโอกาศพบกันใหม่ก็ได้...แม้จะใช้เวลา...อีกกี่วัน กี่เดือน...หรืออาจทศวรรษหน้า...
 
คราวนี้ได้มีโอกาศไปกับเพื่อนเค้าเป็นเพื่อนแบบแก่กว่า...ออกแนวแก๊งค์ที่เคยไปจาริกแสวงบุญละแวกชมพูทวีป...อนึ่ง...โต๊ะอาหารคืนนี้จึงประกอบไปด้วย...
 
๑. ซัวเจ๋ง
๒. เห้งเจีย
๓. ตือโป๊ยก่าย
๔. ไอ้หมวย
๕. ข้าพเจ้า...
 
ทุกอย่างสนุกดี...ไมตรี...วัจนภาษา และอวัจนภาษาที่หยิบยื่นให้กัน....เหมือนเราณุ้จักกันมาก่อนหน้าราวสองวัน...คุยไปฟังวิทยากรบรรยายสรุปประกอบแผนที่ชมพูทวีป...
 
กลับมาที่ร้านแถบยูนนาน..
 
 
ร้านนี้เป็นร้านอาหารยูนนานใน ซ.งามดูพลี อาหารยูนนานร้านนี้แม่งนานจริงจริง..หรือมีสาขามาจากถนน นานจิง ที่เซี่ยงไห้กันวะ...แต่ก็อร่อยดีเสียงดังคนเยอะโล้งเล้งโช้งเช้งอย่างกับแดกฟรีโรงทานก็มิปาน...ข้าเอง..หลังจากใช้เวลาชั่วอึดใจนากทะเล เลยสั่งซุปแตงกวาใส่ไข่...
 
สภาพที่ได้คือแกงจืดไข่น้ำ...
 
เข้าใจว่าเป็นแตงกวาที่นำเข้ามาจากเปอร์โตริโก้..ไข่ไก่จากยอดเขาเคทู...ผสมยีสต์จากธิเบต....
 
ส่วนผสมมหัสจรรย์เหล่านี้เลยทำให้ซุปถ้วยตรงหน้านี่อร่อยเหมือนแตงกวาต้มจืด...
 
นั่นคือความคิดที่ข้าคิดว่าผิดพลาดที่สุดในรอบวัน...
 
ส่วนไอ้หมวยสั่งสามอย่างรวด มันคงคิดไว้ตั้งแต่เที่ยงกระมัง...มีเต้าหู้ทรงเครื่อง, ผัดกระเทียมใส่ถั่วแขก(อันนี้ดับเบิลในภายหลัง) และ อะไรซักอย่างจำไม่ได้ระหว่างหมูผัด กับพริกยัดใส้หมู......
 
ตัวร้านเป็นร้านตึกแถวห้องเดียวง่ายง่าย...บรรยากาศชวนให้นึกถึงร้านอาหารไต้หวันแถวกาดสวนแก้วเชียงใหม่....ที่คราวนั้นสั้งยำแตงกวา เลยได้แตงกว่าผสมน้ำส้มสายชูใส่พริกซอยมาให้กิน....สงสัยคงต้องห่างห่างแตงกวาไว้บ้างเป็นดี...ชาตินี้กูคงทำบุญกับแตงกวาไม่ขึ้น...
 
ไม่รู้ตักปลาใส่จานให้มันบ่อยไปรึเปล่า...จับผมมันเล่น....แบบเอ็นดูเสือกเสือก...พี่น้อง...เลยทำให้ใครบางคนได้กลิ่นแปลกแปลกรึเปล่า......ข้าเองก็แค่...อยากทำให้...ทำนั่นนี่...แต่ก็กลัวมันอึดอัด...อายหรือรำคาญไปเลย....
 
ก็เลยรักษาอาการแบบที่ใครเห็นแม่งก็เดาเรื่องราวออก...
 
ขากลับไปส่งไอ้หมวยและเพื่อนเพื่อนที่อยู่ละแวกนั้น...และละแวกบ้านข้า...ไอ้หมวยมันก็หาเรื่องมาคุยสนุกหัวเราะเก่งเหมือนเดิม...ชอบฟังมันหัวเราะเหลือเกิน....อยากฟังทุกวันจัง...
 
มีใครคนนึงเคยถาม...
 
ถ้าวันไหน...เราได้เจอกับใครซักคน...แล้ววันนั้น...เราไม่อยากกลับบ้าน...หรือกลับไปยังนั่งยืนนอนนึกถึงเค้าอีก..หรือตอนเช้ายังนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนอีก....มันคือออะไร...
 
ข้าตอบว่า....ข้าไม่รู้หว่ะ...
 
แต่...
 
 
ตอนนี้ข้าเริ่มจะนึกออกแล้ว....