บางกอกศอกกลับ

     
 
            เมื่อสัปดาห์ก่อนมีโอกาศเดินทางไปยังอำเภอลี้ลับแห่งหนึ่งทางภาคอีสาน...การไปครั้งนี้..หมายว่าผมจะได้กินอาหารพิสดารประหลาดๆแบบที่คนทั่วไปไม่ค่อยได้กิน...หรือไม่มีใครเค้าจับมากิน..จะเข้าใจง่ายกว่า....
 
            การออกไปนอนตามบ้านนอก..และนอนนอกบ้านมันอาจจะมีประสบการณ์ใหม่ๆที่ประเทืองจิต และอุบาทว์จิตอยู่ในที....
 
            ครั้งนี้กระผมได้นำที่นอนพิสดารไปด้วย...ผมเอาเตียงลมแบบที่ใช้ปั๊มไฟฟ้าเป็นสิ่งที่จะทำให้เตียงมันพองพอที่คนจะขึ้นไปนอนได้....เด็กๆต่างตื่นเต้นตกใจและมาสัมผัส..นั่ง..นอน..หนุน..กระโดถีบ.. กระทั่งจะเลยเถิดจะพากันแห่เอาไปเล่นในสระน้ำ...ดีที่ข้าพเจ้าไหวตัวทันถึงแผนการร้ายครั้งนี้..จึงปรามเอาไว้ได้...มิเช่นนั้นอาจจะมีการเสียชีวิตแล้วตัวกระผมเองก็จะตกอยู่ในที่นั่งลำบาก...เนื่องจากเป็นผู้ริเริ่มนำอุปกรณ์พิสดารนี้มาเผยแพร่แก่มวลเด็กและเยาวชนคนบ้านนอกแห่งนี้....
 
            เริ่มต้นผมก็ได้รับการต้อนรับโดยการอัดเป็ปซี่เข้าไปสองแก้วใหญ่...ทำให้ผมรู้สึกถึงท้องทุ่ง รวงข้าว(จริงๆฟาง) ขี้ควาย ลูกเป็ดลูกไก่...และเป็บซี่....
 
            โอ้....ช่างเข้ากั๊นเข้ากัน...
 
            เมนูแรกเป็นตัว มิ้ม...มันคือรังผึ้ง...เอาไปย่างไฟทั้งรังและเอามากัดกิน..รังมันยังติดกับกิ่งไม้อยู่เลย...โอ..เมนูแรกก็ประทับจิตผมถึงระดับ ๗.๕ ...ตามด้วยการพากะเหรี่ยงตัวเตี้ยไปเดินเฟรชไฮเปอร์มาร์ท..หรือโคตรตลาดสด...เพี่อเป็นการพรางตัวให้เข้ากับวิถีแห่งชาวบ้านและไม่เป็นที่ประดักประเดิดใจ...ข้าพเจ้าก็ไม่ลืมที่จะใส่แว่นตากันแดดสีดำ กรอบชมพูอันบานเท่ากระด้ง....เสื้อแดงกางเกงแดงลายทางสีดำ...รองเท้าท็อปบู๊ตแบบที่ คลื๊นท์ อีสต์วูด.....มาตรว่าจะได้ไม่เป็นที่สะดุดสายตาและเป็นที่ประจักษ์ว่า...ข้าฯคือคนแถวนี้...
 
            เมนูเบบี้ๆอย่างปลาเผาคงจะฉุดเราไว้ไม่ได้แล้ว...กระผมอัพเลเวลการกินมาถึงระดับแมลงประหลาดๆ...จนตีนคู่โปรดของฉันมาหยุดอยู่หน้าร้าน(ความจริงแผงลอยเถื่อน)ขายของป่า...สิ่งแรกที่ข้าฯขอแพ้บายคือ...งู....นัยว่าชาตินี้อย่าได้พานพบกันอีกเลย...นับแต่ที่พวกเจ้ามาเข้าฝันแล้วบอกข้าว่า...
 
           ไม่นานมึงจะมีโชค....
 
           จนป่านนี้กูก็ยังไม่มีโชค อยู่ตัวตนคนเดียวเหี่ยวใจเรื่อยมา...เลยไม่อยากกิน..
 
           สรุป...
 
           ได้แมงแคง มาหนึ่งจาน...ห้าสิบบาท.....ประมาณ ครึ่งขีด...
 
           ไข่จั๊กจั่นมาหนึ่งหยิบมือ...ห้าสิบบาท....ประมาณยี่สิบเม็ด....(อันนี้ภายหลังได้กลับมาซื้ออีก)
 
           มดแดงนางพญา หรือ แม่เป้ง....อันนี้ย่อมเยาลงมาหนึ่งเลเวล....ซาวบาท(๒๐และกลับมาซื้ออีกพร้อมอันข้างบน)

           ลูกอ๊อด หรือ ฮวก ทางเหนือกับอีสานเรียกเหมือนกันเลย...เอามาหมกใบตอง...กรุบๆลิ้นจั๊กจี้หัวใจดีพิลึก...

 
           นี่ไม่ใช่อาหารระดับรากหญ้าเลย....ระดับต้นไผ่สูงลิบ...ประมาณการจากสายตา...แมลงและไข่จั๊กจั่น...สองสิ่งนี้หากนี้ซื้อเป็นกิโลฯคงสูญสตางค์มิต่ำกว่าสองพันบาทเป็นแน่....
 
           อยากจะรู่ว่าไข่น้องจั๊วจะกินได้หรือไม่....แต่ยังไม่มีใครลองแล้วรอดชีวิตกลับมาเล่าให้เราฟัง..ใครลองแล้วก้เมลมาบอกกันบ้างนะ..
 
           นำมาคั่วใส่เกลือกิน อร่อยพิลึกดียิ่งนัก....ฝ่ายเจ้าบ้านบอกว่าอันไข่จักจั่นนั่นหากินได้ยากยิ่ง...ค่างวดมันถึงได้แพงลิบ...คั่วออกมาจะเป็นสีแดงๆ...แต่เวลาเอาข้าวเหนียวจิ้มแล้วจะกลายเป็นสีเหลือง....ประหลาดหทัยเรามาก....
 
           หลังจากร่วมกิจกรรมทารุณกรรมกะเหรี่ยงจากในเมืองโดยการใช้ข้าฯปลูกต้นไม้ขนดิน ขนท่อปูนเยี่ยงทาสแล้ว....มีปลาเผาที่ไปจับมา...เย็นวันนั้นก็มีอีกหนึ่งสิ่ง...ที่ปินใจเรายิ่ง...มันคือกบ....เราขอเรียกมันว่ากบภูเขาเอเวอร์เรส....เพราะตัวแม่งใหญ่มาก....ภูเขาธรรมดาเอาไม่อยู่....คาดว่าไปจับมาจากชายแดนเนปาล-อินเดียกระมัง...วันนั้นเอามานึ่งใบตองสามตัว...เอามาใส่ตำถั่วหนึ่งตัว....
 
           โอ้ว...ตำถั่วบ้านเธอใส่กบภูเขาด้วยรึ.....นี่เจ้ามั่วหรือแกล้งเรากันเนี่ย...อร่อยมากมายนัก...
 
           ค่ำนั้นจำได้ว่าเราบอกให้ซื้อเหล้าเข้ามากิน..ในขณะที่ทุกคนอยากดื่มเบียร์กัน...ด้วยความรักประชาธิปไตยและเห็นใจทาสผู้อื่น.. เราเลยตอบกลับไปว่า.....กินเหล้าแหล่ะดีแล้ว ไม่บวม.....ตามด้วยเสียงไก่ที่ขันเล่นวิ่งไล่จับ ด้วยความดีใจกระโดดโลดเต้นไปมาแถวๆครัว... เป็นที่เอ็นดูของเล่าทาสทุกคนยิ่งนัก....ไม่นานเราก็พบว่ามีเมนูไก่บ้านต้มใบมะขามเพิ่มมาอีกหนึ่งอย่าง....
 
           โอ....ปินใจเรายิ่ง....
 
           สามอึดใจแมว เราหนีไปอาบน้ำชำระเหงื่อไคล...เศษดินสกปรกๆแต่ยังความปิติใจข้าฯ......
 
           ออกมาพบว่าเจ้าเตียงลมพิสดารได้ถูกนำมาวางไว้ในมุ้งกันผีเสื้อและกันลูกเจี๊ยบแสนซน...ที่ปูทับด้วยผ้าปูสีหม่นๆแต่สะอาดยิ่งนัก....โอ้ว...นี่เราถูกอัปเปหิออกมานอนข้างนอกกับเด็กหรือนี่....อันตัวเรามิเคยถูกเนื้อต้องตัวเด็กผู้ชายมานานมาก...มีอันเคอะเขินอยู่เนืองๆ...
 
           กินเหล้าไปสี่ห้าแก้ว...ขี้เกียจกินแล้ว...รู้สึกว่าอยากลองซ้อมๆนอนดูก่อนสักหนึ่งอึดใจ...อืมม อากาศเย็นสบายมาก....ฉันเริ่มรู้สึกตัวลอยๆ...เคลิ้มๆ ขณะนั้นเป็นเวลาสี่ทุ่ม....โอ..ไม่จริง...นี่เราง่วงและจะหลับก่อนเที่ยงคืนเป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งปีได้หรือนี่....ม่าย..จีงงงง...

           ฉันหลับไป....

 
           กลางดึกคืนนั้นฉันโดนเด็กชายมันถีบไปสองที....

 
           รู้สึกตัวอีกทีเหมือนกี่ทุ่มกี่ยามไม่รู้ มืดมาก และ...ศาลาที่นอนอยู่มันสั่นๆเหมือนผีมาเขย่า...ในใจข้าฯกลัวสิ่งเหนือธรรมชาติยิ่ง....มารู้ในภายหลังว่า...บรรดาสุนัขปากยาวทั้งหลายมันนอนพิงเสาเกาไข่อยู่ด้านล่างนั่นเอง...
 
            จำต้องตื่นแต่เช้า...เนื่องด้วยที่นอนข้าฯนั้นอยู่ใกล้ครัวยิ่งนัก...หัวข้าฯเกือบเข้าไปอยู่ในเตาไฟก็มิน่าจะห่างไกลนัก....ตื่นมาเดินชิลล์ตามคันนาเหมือนเพลงใหม่ เจริญปุระ...กางเกงสะดอสีแดงเป็นที่น่าสะดุดใจบรรดาควายๆยิ่ง...หลังจากเอาปั๊มลมมาดูดลมออกจากที่นอน..ก็อาบน้ำ
 
            และเช้านี้ฉันต้องตกใจระคนปรีดา....ข้าฯจะได้กินกบอีกแล้ว....กบควายมันนอนตาแป๋วอยู่ในอ่างราวหกเจ็ดตัว....ถ้ามีเมฆลอยอยู่บนหัวแล้วชี้มาที่กบเหล่านั้น มันคงพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า
 
            Eat us...Eat us...(อย่าช้าอยู่เลย ได้โปรดกินพวกเราเร็วไวด้วยเถิด)...
 
            พี่กระแตแม่ครัวบอกว่าเพิ่งลงเครื่องมาจากเนปาลเมื่อตีห้านี่เอง....ผ่านตม.มาได้ก็มาที่นี่เลย...เกิดมาชาตินี้ยังไม่เคยกินกบแต่เช้าขนาดนี้...
 
            อืมมมม.....ซึ้งใจฉันยิ่งนัก....
 
            ได้กินปิ้งกบยักษ์แต่เช้า...ข้าฯมีหน้าที่เฝ้ากบในขณะปิ้ง.. มิให้เหล่าไก่และเป็ดมาเฟียแถวนั้นเดินมาจิกหัวกบลากไปกินได้...เนี่องจากปิ้งกันที่พื้นเลย....การครั้งนี้กล่าวไปเศร้าใจนัก...เหตุคือเป็ดสามารถจิกหัวกบไปได้หนึ่งชิ้น...ข้ามิอาจปกป้องเจ้าได้....แต่ขากล้ามๆยังอยู่ครบ....
 
            ...ปินใจข้าอีกครั้ง...
 
            และมิลืมที่จะมีต้มเนี้อวัวแบบสไตล์กรีกโบราณ..เนื่องด้วยประชาชนละแวกนี้คงเป็นชาวกรีกอพยพมาก็น่าจะได้ เห็นมีโบสถ์คริสอยู่ทั่วไป...และข้าฯมิลืมที่จะถ่ายถาพซากทางวัฒนธรรมอาณาจักรกรีกโบราณ  ที่บรรพบุรุษคนที่นี่สร้างเอาไว้เอามาอวดให้เป็นที่ประจักษ์...คะเนจากสายตาก็ราวเกือบๆ ๒,๐๐๐ปี ล่วงมาแล้ว รอการยืนยันจากยูเนสโก้อีกสำทับ...
 
            สรุปการครั้งนี้ก็สำเร็จลุล่วง แม้มิได้กินเนื้อสมัน กูปรี โคไพร หรือ กระต่ายป่า...และราษฏรในอำเภอลี้ลับแห่งนี้จะสืบเชื้อสายมาจากชาวกรีกโบราณหรือไม่...ข้าฯก็ปิติและสนุกแบบตะกละเล็กน้อย....ในแบบของเราเอง

            และที่ไม่น่าพลาด..ทริปตะกละนี้ ข้าฯลืมจักรยาน....

 
 
 
 
               
 
              
 
 
 
 
รู้สึกว่าเริ่มยาวจนเกินงามแล้ว....กลัวบรรดาผู้อ่านจะรู้สึกเบื่อเข้าเสียก่อน....เดี๋ยวมาใหม่นะครับ
 

เดี๋ยวมาเล่าต่อรู้สึกว่าเริ่มยาวจนเกินงามแล้ว....กลัวบรรดาผู้อ่านจะเบื่อเข้าเสียก่อน....เดี๋ยวมาใหม่นะครับ