บางกอกศอกกลับ

 

 

 

วันก่อนพาหมาไปหาหมอเสร็จ...อาบน้ำกำลังจะแลนดิ้งลงเตียงนิ่มๆ....ดูข่าวเบาๆยิงกันตายก่อนนอน......เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น...เอ..ดึกๆแบบนี้......

 

ใครวะ...

 

โหล....

 

สวัสดีพี่หนุ่ม...จูนเอง...สุขสันต์วันเกิดนะ เป็นงาย....

 

โอ้...จูน...อ้อ..น้องจูน...เป็นไงบ้าง ขอบคุณนะ...(ดีเลย์ไปสามสิบห้าวันนะ)

 

อืมม ..นับตั้งแต่วันที่เฮียงโทรมาHBD วันที่สิบเจ็ด เดือนที่แล้ว...เราก็ไม่คิดว่าจะมีใครโทรมาอวยพรได้ดีเลย์ไปมากกว่านี้อีกแล้ว...น้องจูนคือน้องที่เคยทำงานด้วยกันที่บริษัทลึกลับแห่งหนึ่งย่านลาดพร้าว....ตอนนั้นเธอยังเป็นเด็กฝึกงาน...

 

เราเอง ทำงานอยู่ฝ่ายอาร์ท...น้องจูนเด็กฝึกงานมาจากมหาวิทยาลัยลี้ลับแห่งหนึ่งย่านกล้วยน้ำไท  ฝึกงานอยู่ฝ่ายถ้าจำไม่ผิดจะฝ่ายกำกับ...อ็อฟฟิศเราครอบครัวใหญ่ เรื่องนึงอยู่ห้องนึง...อัดๆกันอยู่...ถ้ามีประชุมทีมใหญ่จะทะลักออกไปนอกชานเลย...จริงๆ....แต่...

 

น้องจูน...

 

มักจะมาเช้าๆและมานั่งโต๊ะเราเป็นประจำ...โต๊ะที่ไม่ค่อยจะมีที่ให้มดเดินเล่นอยู่แล้ว...

 

และจูนมักจะวางกระเป๋าทิ้งไว้แถวๆอาร์ทเป็นที่ประจำ...บางทีนั่งนับกันเล่นๆ..กระเป๋ามันเยอะกว่าจำนวนคนในห้องไปซะงั้น...

 

จูน....เอ่อ..

 

ฝ่ายกำกับอยู่โน่นนะ  แล้วพวกพี่ก็คนเยอะมากด้วยไง...รกด้วยไง...งานเยอะไง...

 

 

อ้าว..พี่มาหนุ่ม..เช้าจัง...หนูซื้อนี่มาฝาก...(มะม่วงเปรี้ยว...ฝรั่งดอง..ข้าฯชอบโคตรๆ)

 

ใจอ่อนไงครับ...รู้ใจจริง...คือทั้งทีมเนี่ย ผู้ชายมีเราคนเดียวที่กินของดอง...จนพวกมันแซวว่าเป็นเกย์กันทั้งกองไปแล้ว...

 

 

หรือตอนออกกอง...

 

คราวนั้น.....ที่ไหนซักที่...

 

พี่เบิ้มวอมาหาเราจากสถานที่ลึกลับ คาดว่าจะเป็นรถส้วมเคลื่อนที่ กทม......ลักษณะเช่นนี้..

 

เฮ้ยหนุ่มๆ..คึ่ด..

 

ครับ...หนุ่มไหนครับนี่หนุ่มผู้จัดการ......คึ่ด..

 

เคๆ...หนุ่มอาร์ทครับ..คึ่ด...

 

ครับพี่...หนุ่มอาร์ทครับ..คึ่ด....

 

ไปดูหน้าเซ็ตดิ๊เมื่อกี้เห็นในมอนิเติอร์..จูนมันไปทำไรแถวกองพร็อพอ่ะ...คึ่ด...

 

อ้า...ครับ(ไมต้องกูวะพี่)..คึ่ด..

 

 วิ่งหน้าควายไปหาน้องจูน....ยืนง่วนจัดพร็อพอยู่....โอ๊ทส์..

 

.....

 

อา..คือจูน..พี่ว่าไปช่วยไอ้กานมันกั้นรถดีมั้ย...เดี๋ยวพร็อพพี่ดูเองนะ...

 

.....

 

คืนนั้นจูนโทรมา....

 

เรื่องจริงคือ....

 

จูนร้องไห้...

 

เรื่องจริงกว่าคือกูเหนื่อยไง....

 

จูนบอกว่าผมรังเกียจเธอ...สาบานได้ว่าน้องไม่ได้คิดอะไรกับผม...ถึงแม้ไอ้พวกอาร์ทปากหมามันจะชอบแซวก็เหอะ...และผมก็ไม่ได้คิดอะไรเลยกะน้องเค้าเกินเลย...และไม่เคยรังเกียจเลยแม้แต่นิด....กลับชอบเล่นด้วยตีหัวตบตูดอีกต่างหาก(จริงๆไม่เคยโดนตัวเค้าเลย)...น้องเค้ายังชอบมาคุยและให้กำลังใจผมตอนโดนตวาด...ตอนทำหน้าเหนื่อยเหี้ยๆก็ชอบมาคุย...เรายังนึกชอบ(แบบพี่)น้องเค้าอยู่เลย.....คืนนั้นจูนบอกอยากมาฝึกงานอาร์ทไง...แต่จูนมีโรคหอบไง....จูนบอบบางไง....สายตาสั้นด้วยไง...พี่ต้องการแรงควายตัวดำๆไง...เราก็อธิบายๆๆๆๆ...เอาหล่ะจูนก็พยายามเข้าใจ...

 

 

คืนนั้นเราหลับไม่ลง...

 

จูนคงเข้าใจ...

 

 

เอาหล่ะในเมื่อทุกอย่างลงตัว...กูจะได้ทำงานต่อ....

 

อีกสามสี่คิวจูนโทรมา...

 

แน่นอน เธอร้องไห้อีก....

 

อะไรเหรอจูน..

 

หือๆๆๆๆ..ฟึดๆๆ....ฮึกๆ ฮืออออ พี่...ห..นุ่..ม...หือๆๆ...ฮึกๆ...

 

เอ่อ....จูน..กรุณาอยุดร้องก่อนได้มั้ย.....คือพี่ฟังไม่รู้เรื่องเลย....คือว่าจูนโทรมาบ่นว่าอึดอัดเรื่องเมื่อกลางวัน(ขอข้ามเลยละกัน)....มีแต่คนไม่อยากคบ...มีแต่คนมองแปลกๆ....ไม่อยากฝึกงานที่นี่แล้ว...อยากขานสเลท(แผ่นลายๆขาวๆดำๆ ไว้บอกฟิล์ม ซีน คัตต่าง)ก็ไม่ให้ทำ....อยากมาอยู่ฝ่ายอาร์ท...หรือไม่ก็ออกไปทำอย่างอื่น...

 

โอ้...

 

.....

 

ไอ้เราก็.....จูน...นี่มันแค่ฝึกงานเองนะ...เอาฝึกงานให้ผ่านก่อนสิ...อย่าเพิ่งตีสเลท... แล้วกลับไปเรียนให้จบ...แล้วค่อยมาสู้กับคนอื่นในโลกแห่งความเป็นจริง....พี่เองแม่งก็อยากสั่งคัต แล้วกระโดดเอาตีนทาบหน้าตากล้องจะตายห่าอยู่แล้ว...แต่หน้าที่มันค้ำคอเราอยู่...อีกอย่างแม่งตัวใหญ่กว่าเรามาก....เราอยู่ในสังคมหมู่มากนะจูน....เราทำงานเป็นทีม...เราต้อง...บลาๆๆๆ....

 

.......

 

ผ่านไปสามสิบนาที...

 

ฮึกๆๆ...ฟึดๆ...ฮืออ...พี่....หนุ่มมม....ฮือออ...ขอบ..คุณนะ....พี่....จูน ขอโท.......ษษ.....

 

จ้าๆ...

 

และ.....

 

คืนนั้นเราหลับไม่ลง....

 

 

ใจก็คิดเอ...กูพูดไรแรงไปป่าววะ...น้องแม่งจะเก็ตป่าววะ...หากแม่งไปโดดตึกตายนี่กูต้องไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ...

 

โอ้....ขอบคุณสวรรค์...เหตุการณ์ปกติ...จูนก็มาทำงานและกินของดองกันกับผมตามปกติ...ทำหน้าปกติ...จนกระทั่ง...

 

หนูกำลังหัดเขียนหนังสืออยู่นะ....ประมาณพล็อตเรื่อง...เดี๋ยวถ้าเสร็จจะ..ให้พี่อ่านดูก่อนเลย...ดีมั้ย...

 

เราก็ยิ้ม...

 

....ว่าจะเอาไปเสนออาปรัช(ญา)...เผื่อเอาไปขายเสี่ยได้...

 

เรายังยิ้มค้างอยู่....

 

โอ้..จูนน้องรัก...เจ้าไปไกลมากนะ...แต่ เราว่าแล้วแม่งตงิดๆใจอยู่ในที...

 

 

 

 

 

 

 

ค่ำนั้นจูนโทรมา...

 

 

ฮือๆๆๆ.....ฮึกกๆ...ฟึดๆฟัดๆ....โฮ....

 

........

 

.........

 

โอเคๆ..น้องจูน หยุดร้องไห้ก่อนนะ.....(เรื่องราวเป็นไงต่อไม่มีใครรู้...)....นอกจากผมและน้องเค้า..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เฮ้อ...

 

 

 

พี่สบายดีนะ...หายไปเลย...ทำไรอยู่...

 

จ๊ะ...พี่ถลุงแร่อยู่ระนองแนะ...

 

 

 

คราวนี้เธอไม่ได้ร้องไห้ หรือโทรมาขอวิธีฆ่าตัวตาย....ปกติเธอโทรมาทุกๆปีแหล่ะแต่ปีนี้อย่างที่ว่าดีเลย์ไปเดือนกว่า...อาจจะเกี่ยวกับกีฬาสีอะไรก็ไม่รู้ เรียกร้องอะไรก็ไม่รู้อยู่กลางเมือง....

 

เธอบอกว่าเป็นผู้จัดการเซเว่นที่ไหนซักที่...ที่แม่งไกลบ้านเธอมาก..พระรามสอง สาม อะไรก็ไม่รู้...จูนจ๋าเซเว่นมีตั้งเกือบหกพันสาขานะ...ทำไม.....แต่อย่างว่าคนเราบางทีมันเลือกอะไรมากไม่ได้หรอก...

 

เราคุยกันอยู่นานเรื่องราวต่างๆที่ผ่านพ้นมา...แบบแทบจะจางๆไปแล้ว...ทำให้เราได้ยิ้ม..ยิ้มมาก...ยิ้มกว้างมากขึ้น.....และยกระดับเป็นการหัวเราะในที่สุด....เรื่องงี่เง่าต่างๆที่ผ่านมามันกลายเป็นเรื่องตลก และหลายเป็นยาบำรุงหัวใจขั้นเอก....

 

 

คืนนั้นเราหลับฝันร้าย...(แต่ไม่นั่นเกี่ยว)...

 

 

 

 

 

เราเอง....

 

 

ก็อยากหัวเราะแบบนี้บ่อยๆ....คิดในใจ..

 

รู้งี้เมื่อก่อนด่าๆน้องมันไปเยอะๆเลยก็น่าจะดี...แต่ทว่าความรู้สึกช่วงขณะนั้นมันช่างเปราะบางมาก....เด็กวัยรุ่นที่สับสนโอนอ่อน...อ่อนต่อโลก มาปรึกษาคนคุยไม่รู้เรื่อง ควายและงี่เง่าอย่างเรา....น้องมันไม่พาลโดดตึกตายไปก็ดีมากแล้ว.....

 

 

 

ว่าไป..เราเองก็ไม่ได้ต่างอะไรจากน้องมันมากนัก...

 

 

เพียงแต่เราเองไม้ได้โทรไปร้องไห้ฟูมฟายกับใคร...เราก็อ่อนแอ....

 

เราเองก็ชอบคิดเองเออเองไป...

 

แต่....

 

น้องมันได้คุยกับเราบ่อยๆ

 

 

 

เพียงแต่สะพานที่เชื่อมคนสองคนเข้าด้วยกันมันจะเป็นอัตตลักษณ์ไหนก็แล้วแต่ จะเป็นไม้ผุๆ หรือคอนกรีต...หรือลักษณะกรีกโรมัน...ถ้ามันสร้างและเชื่อมมิตรภาพ...ความอาทรเข้าด้วยแล้ว...มันจะเป็นสะพานที่แข็งแรง และนำไปสู่จุดหมายที่มีค่า....คุณค่าของมันจึงอยู่ที่การพาไปสู่จุดหมาย...

 

 

มิใช่แค่ตัวสะพาน...

 

 

 

 

 

จริงมะ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล.จูนเป็นนามสมมุตินะครับ