คืนย้ำใจ ๓ (จบ)
posted on 12 Jun 2010 22:26 by gorsit
.........
โอ๊ท: เอ่อ..ลุงผมว่าลุงปิ๊กบ้านเหอะ นะ..ไปหาเมีย...ไปคุยกัน....เดี๋ยวผมกลับเองได้.....
สารถีคนซื่อ: ลุงขอโทษนะ...จะไปไหนลุงจะไปส่ง....
เหรอครับ...จะไปส่งผมจริงๆเหรอครับ...อาส์ส์...ช่างใจดีจริง...เกือบตายห่าแหน่ะครับ...
หึ หึ หึ..ไม่หล่ะ...ผมเดินไปดีกว่า..ลุงอย่าคิดมากนะ เรื่องนั้นอ่ะ...ลูกเป็นทอมก็ช่างมันเหอะ...ดีแล้วที่ไม่ไปท้องกับใคร...
ทั่งที่ในใจโอ๊ทอยากบอกว่า..ลุงน่าจะจับมันถ่วงน้ำปิงใหhตายๆไปตั้งแต่เด็ก หรือกลับไปเอาสากเปื้อนพริกยัดตูดมันไปเล้ย...ฮ่าฮ่าฮ่า...
โอ๊ทกึ่งเดินกึ่งวิ่งจากมา พลางนึก วันนี้มันวันบ้าไรวะเนี่ย นึกแล้วว่าไปทำบาปอะไรกับตุ๊กตุ๊กนัก...ตั้งแต่เกือบเอาชีวิตไม่รอดจากอู่ตุ๊กตุ๊กแถวนนท์คราวนั้น...
แวะซื้อเหล้าอีกแบนนึงแก้กลุ้ม....
การเดินเรื่อยเปื่อยทอดอารมณ์ในเมืองที่เต็มไปด้วยแสงสีและผู้คนแบบนี้..กลับจิตใจงี่เง่าแบบนี้...กระดกเหล้าพลาง..ดูผู้คนช่างเป็นสุขนัก....เดินไปเรื่อยๆ...โลกใบนี้ทิ้งโอ๊ทให้อยู่ในความอ้างว้าง หาทางไปไม่เจอ...ปวดใจทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนั้น....เจ็บใจทุกที่ว่าทำไมเราไม่เอาใจใส่เค้าขนาดนั้นเลยเหรอ...
เค้าถึงได้....
เดินเรื่อยเปื่อย....ไม่มีจุดหมาย...ไม่มีครั๊ย....เข้ามาข้องเกี่ยว...
นาทีนั้นต้องเพลงนี้เลย....
โอ๊ทมาหยุดตรงสะพานคนเดินข้ามน้ำปิงหลังกาดหลวง...ณ.ที่แห่งนี้เขาเคยพาเตียงมานี่นา....คืนวันวาเลนไทน์ปีก่อน......เขาซื้อดอกไม้จากกาดหลวงมาให้เตียงที่นี่...ตรงนี้....เขาจำได้ว่า...ตอนนั้นมีความสุขมาก...เตียงใส่เสื้อแขนกุดที่เขาซื้อให้...กระโปรงยาวระบายสีขาว...รองเท้าผ้าใบสีหม่น...สร้อยข้อเท้ากระพรวนจิ๋ว...
อาห์ห์...
น้ำตาผู้ชายมันล้นเอ่อออกมาอีกครั้ง..คราวนี้โอ๊ทไม่กลั้นมันไว้อีกแล้ว...ให้มันไหลไปเลย...ไหลให้หมดตัว....โอ๊ทจะได้ตายๆไปซะจากโลกนี้....เขื่อนแห่งความเศร้าพังทลายลงมาอยากไม่มีชิ้นดี...น้ำบริสุทธ์ไหลลงมาราวกับฟ้าแห่งความอาดูร พรำสายฝนในคืนเดือนหก...
ฮืออ.....ฮืออออ..ฮึก ฮึก ฮึก....ฮืออออ....เหี้ยเอ๊ย..ฮืออ.ฮือออ....กูไม่ดีตรงไหนวะ...ฮืออ..ฮืออ....
ใช่สิ...ฉาบฉิ่งมันดิ๊งด๊องกว่าปูไต่...
นาทีนั้นเป็นนาทีแห่งความไร้เหตุผล....เหนือโลกจริง....ความคิดวอกแวกก็บังเกิด...
กระโดดน้ำตาย...
ใช่แล้ว..นาทีนั้นใครไม่เคยย่อมไม่มีวันรู้.......โอ๊ทเข้าใจลุงสารถีแล้ว..ว่ามันเจ็บปวดขนาดไหน...
โอ๊ทถอดรองเท้า..ข้างขวา....แล้วก็...ถอดรองเท้าข้างซ้าย...
ปีน..ขอบ...
ทีละขั้น....
ทีละขั้น...
ลุงครับ...มากับผมมั้ยครับ...
ลุงจะมาตายกับผมมั้ยครับ....
พอกันที....
โอ๊ทหลับตา....เอนตัว......
ฟิ้วว์ว์ว์......
แม่ครับ.....หนังสือเล่มนั้นผมยังเก็บไว้เป็นอย่างดีนะครับ....
พ่อครับ.....ยังใส่เน็คไทด์เส้นนั้นอยู่หรือเปล่าครับ...
แม่ครับ...
พ่อครับ....
ผมขอโทษ.....
ตู้ม!!!!!
แผ่นน้ำกระจาย....
บุ๋ง บุ๋ง บุ๋ง บุ๋ง บุ๋ง บุ๋ง บุ๋ง บุ๋ง บุ๋ง บุ๋ง บุ๋ง บุ๋ง บุ๋ง บุ๋ง บุ๋ง บุ๋ง
โอ๊ทกำลังจมดิ่งลึกลงสู่ก้นสายน้ำปิง....ลึกลง...ลึกลง...
น้ำปิงจงเป็นพยาน...ความรักครั้งนี้ของข้า...
ติ๊ง ติง ติ่ง ติง ติ้ง ติง ติ่ง ติง ติ๊ง...ติ๊ง ติง ติ่ง ติง ติ้ง ติง ติ่ง ติง ติ๊ง...ติ๊ง ติง ติ่ง ติง ติ้ง ติง ติ่ง ติง ติ๊ง...(ริงโทนโนเกีย)...
เฮ้ย...โทรศัพท์มา...ดึกขนาดนี้..ไม่มีใครนอกจาก....
เตียง....
เตียงโทรมา....เตียงโทรมาจริงๆด้วย...
เตี๊ยงส์ส์ส์ส์...
เตียง: โหล....โอ๊ท...โอ๊ทอยู่ไหน...
โอ๊ท: เตียง..โอ๊ทอยู่..
เตียง: ช่างมันเหอะ...เตียง...ขอโทษ...วันนั้นเตียงไร้เหตุผลไปหน่อย...ไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบนั้นเลยอ่ะ..
โอ๊ท: เตียงโอ๊ทก็ขอโทษ...เตียง...เรายังรักกันใช่มั้ย...
เตียง: เตียงรักโอ๊ทที่สุด...ขอโทษที่ไม่รับโทร เตียงกลัวโอ๊ทโทรมาเลิกอ่ะ...นอยด์ไปหมด...
โอ๊ท: เฮ้อ....นึกว่าอะไร...เราไม่ทำงั้นหรอก...
โอ๊ท: แล้ว.....แล้วทอมที่สวนนั่นใคร...
เตียง: ที่สวน???...โอ๊ทแอบไปหาเตียงใช่มั้ย....ถึงเห็น...อ้าส์ส์..ดีใจจัง....นั่นมันอีมิ้นไง...มันตัดผม...จำมันไม่ได้เหรอ...เตียงโทรให้แฟนมันมาเอาขนมที่สั่งไว้อ่ะ...ที่เล่าให้ฟังไงเล่า..โอ๊ทนี่ ยีสต์จริงเชียว...เตียงยังปรึกษามันเลยว่าจะทำไงดี..เค้ายังบอกว่าให้คืนดีกันเลย...อย่าเข้าใจผิดนะ...
โอ๊ท: ห๊า..มิ้น!!!..มิ้น!!...โอ้วว์ว์ว์.........
เตียง: โอ๊ท!! โอ๊ทอยู่ไหนอ่ะ..สัญญาณไม่ค่อยดีเลย....อู้ๆอี้ๆ...
โอ๊ท: จ้าๆๆ...เตียง..พรุ่งนี้เราไปกินขนมเสน่ห์จันทร์ที่เตียงทำนะจ๊ะ...
เตียง: ได้ แต่กินอย่างเดียวไม่ได้นะ....ต้องมาช่วยทำด้วยกันถึงจะให้กินนะ...รู้มั้ย...
โอ๊ท: จ้ะ..เดี๋ยวโอ๊ทจะไปหานะ....รักเตียงนะ...บุ๋ง บุ๋ง..
เตียง: จ้ะ...เตียงคิดถึงมากเลย..มาไวๆนะ...รักนะ...แค่นี้ก่อนเดี๋ยวป๊าตื่น...
โอ๊ท: จ้า กู๊ดไนท์....
ฮิ้วส์ส์ส์....
ฮูเร ฮูเร ฮูเร ฮูเร...
ในที่สุดเตียงก็ไม่ได้โกรธเรา...ซักหน่อย...เค้ายังรักเราอยู่..
โอ๊ทรีบเทคตัวลอยขึ้นเหนือผิวน้ำ.....อ้าส์ส์ส์....โลกนี้ช่างสดชื่น....และน่าอยู่...งดงาม...มดง่ามคุยกันเจื้อยแจ้ว...โอ๊ทตีกรรเชียงเข้าฝั่งท่ามกลางสายตาคนที่มาตกปลายามดึก นับสิบ...
สะบัดหัว...ปั่บ ปั่บ ปั่บ.....สะบัดไหล่...แป่บ แป่บ แป่บ....สะบัดตูด...แป่บ แป่บ แป่บ แป่บ แป่บ แป่บ....แผล็บ แผล็บ แผล็บ..เลียมือ เลียตีนทำความสะอาดร่างกาย...
จะตีสามแล้วสินะ....โอ๊ทเดินผ่านโรงเรียนปริ๊นซ์ฯ...เดินต่อไปอาเขต...อ้าส์ส์....กลับบางกอกดีกว่า...ลัลลา ลัลลา...ความรักที่มีโอ๊ทจะรักษามันไว้ให้ดีที่สุด...ไม่ว่าอะไรจะเกิด...
คุณลุงครับ...ลูกลุงเป็นทอมอ่ะ...ก็เรื่องของเค้า..ถ้าเค้าเป็นคนดี....แล้วเราก็รักเค้าให้มากๆ....รวมถึงเมียๆอีกสามคนด้วยนะ...
ส่วนพวกมึงไอ้เอก ไอ้อุ๋ย....รักกันให้มากๆนะ..และกูก็รักพวกมึงด้วย...ถึงแม้เราจะไม่ได้อยู่กันสามผัวเมียก็เหอะ....แล้วกูจะมาเยี่ยมใหม่...พร้อมกับร่างกายและหัวใจที่สดใส...แล้วก็ไม่เมา...โอ๊ทคิดเรื่องต่างๆพลางยิ้มคนเดียว...
ชายหนุ่มเดินทางกลับไปหา ความรักอันเก่าในวันใหม่ ของเขาด้วยความอิ่มเอิบที่เกิดขึ้นในชั่ววินาทีบัดเดี๋ยวนั้น และปินใจยิ่ง.....
End Credit Scene...
(ยิ้ม)ไปกรุงเทพที่นึงครับ...
ค่ะ...
(ยิ้ม)เอานั่งเดี่ยวนะครับ...ถึงกี่โมงครับ...
ประมาณบ่ายสามอ่ะค่ะ..
(ยังยิ้มค้าง)ครับ...มีเร็วกว่านี้มั้ยครับ...
.....
....
.....
....
ไปเช็ดตัวแล้วหารองเท้าใส่ก่อนดีมั้ยคะ....
...(ยังยิ้มค้าง)....ครับ..
Bonus End Credit Scene...
มันจะรู้มั๊ยว่าเตียงโทรกลับมาหากู.....
อืมม..ช่างเหอะ...
.....
.....
....
มาช่วยกูเก็บกระเป๋ามันดีกว่า...หนักชิบผาย..จะกลับก็เสือกไม่บอก..
.....
.....
เวร...
ใคร..
ไอ้โอ๊ท...
......
บัดซบที่สุด!!
.......