บางกอกศอกกลับ

ครั้งนี้ข้าพเจ้ารู้สึกแปลกๆ จากเอ็นทรี่ที่แล้ว...ที่ข้ามาทำงานในกรุงรัตนโกสินทร์อีกครั้งในรอบสามปีที่จากไป...

ข้ากลับมาที่เดิม....ที่ที่ข้าเคยอยู่....

ที่ที่ข้าเคยเป็น....เคยกินเคยนอน เคยทุกข์เคยสุข...

แต่...

วันนี้..

ลืมตาในตอนเช้า...นิ่งอยู่ราวสามสิบวินาที....

กระพริบตา....

หายใจตามปกติ...

สิ่งมีชีวิตสิ่งแรกที่ข้าคิดถึงคือ...

มารดา...

กลับมาครั้งนี้..เหตุใด ข้าถึงได้รู้สึกคิดถึงที่ที่ข้าจากมา...ข้าคิดถึงมารดายิ่งนัก...ทั้งที่ก่อนหน้า ข้าไม่เคยคิดอะไรลักษณะนี้ ได้มากเท่านี้เลย...

เพียงข้าเองก็ผ่านสิ่งต่างๆมามากนัก...อายุข้าเพิ่มขึ้นทุกวินาที...ข้าคิดครวญหาสมัยทีข้าเองยังเป็นเด็ก...ที่มีความสุขตามอัตตภาพ...โดยได้อยู่กันพร้อมหน้า...

ในขณะที่ข้าเองก็รู้สึกว่าตนเองเป็นคนไร้รากมากขึ้นเท่าใด....ความรู้สึกถวิลหาสถานที่ที่ข้าจากมาก็มากขึ้นเป็นทวี...

มารดาข้าก็เคยเอ่ยถึงสิ่งหนึ่งว่า...คนเราไม่ควรลืมที่มาของตนเอง....

ข้าเอง....

มาจากที่ใดเล่า....ข้าเองเกิดที่กรุงเทพบางกอกรัตนโกสินทร์มิใช่รึ....ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาตลอด...ไปศึกษาในนครพิงค์อยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่งในหกหรือเจ็ดของชั่วชีวิตข้า...แล้วระเห็ดไปอยู่ในเมืองหลวงของเหล่าเสื้อแดง..

...

ใช่แล้ว...หรือที่มาที่แท้จริงของข้าก็คือ...นาง...ผู้เป็นมารดาข้าเอง....

ข้าจะลืมท่านได้อย่างไร...

ท่านคือที่มาของข้านี่นะ...

คิดถึงแบบไร้เหตุผล.....ราวตอนบ่ายต่อโทรศัพท์หามารดา....สักพักท่านก็โทรกลับมา....ท่านก็บอกว่าคิดถึงและเป็นห่วง....มากกก..

ไดอะล็อกนี้...ข้าได้ยินซ้ำๆมาราวพันกว่ารอบเห็นจะได้....แต่ครั้งนี้มันสามารถเรียกความรู้สึกลึกๆใจสั่นของข้าแล้วแอ็ทแทชออกมาเป็นน้ำใสๆ...ที่ไหลออกมาทางลูกกะตาทั้งสอง....บางครั้งอาจจะรวมรูจมูกทั้งสองไปด้วย....

กระนั้นเอง......ข้ายอมรับอย่างลูกผู้ชายว่า...ปัจจุบันขณะที่ข้าเขียนเอนทรี่นี้ขึ้นมา....ข้าก็กำลังน้ำตาไหล...ข้ากำลังร้องไห้อ่อนๆ....อ่อนตามกำลังและแรงที่จะทำงานแบบไร้ห่วง....ข้าเองเป็นมนุษย์ประเภทที่ ร้องไห้ได้อย่างง่ายดาย...บางครั้งยังคิดว่าข้าจะพร่ำเพรื่อร้องไห้ทำไม...

การเดินทางไปพบเชษฐภคินี และภาคินัยในบางโอกาศ อาจจเป็นวิธีทำให้ข้าหายคิดถึงนางได้บ้างไม่มากก็น้อย...อย่างน้อยข้าก็ได้ร่วมวงอาหารเย็นแบบตามมีตามเกิดในช่วงอาทิตย์อัสดง..และคงตักตวงความสุขจากท่านเหล่านั้นได้บ้าง...

ที่สำคัญ...เจ้าภาคินัยอาจดีใจที่ได้พบข้าอีกครั้ง.....เราจะได้เล่นเกมส์โดมิโน่กันอีกครั้ง...หลังจากที่ข้าหายไปจากสารบบของเค้าไปแรมเดือน...และครั้งนี้ข้าจะแกล้งแพ้แบบเนียนที่สุด....บุคคลเหล่านี้คงต้องการข้าบ้าง....อาจจะต้องการข้ามากกว่า.....

และสุดท้าย...

และก็เล่าเหตุการณ์ความรู้สึกผ่านแววตาและอวัจนะภาษาที่ข้าแสดงออกมา...ว่า

ท่านพี่..ข้าคิดถึงท่านแม่มากนะ.....หวังว่าท่านพี่คงเข้าใจในจิตข้า.....

และ

ข้ารักพวกท่านทุกคน.....